Vandaag een jaar geleden was de zwartste dag uit mijn leven. 5 oktober 2006, 13.15 overleed Claudia.

Rekenkundig was het vadaag exact één jaar geleden, maar gisteren voelde het als die dag van 1 jaar terug. Alle momenten zijn de revue gepasseerd en, noem het toeval, geen enkel "memorabel" uur heb ik gemist op de klok. ‘s-Middags om 15.15 naar school om de kindjes te halen was wel de meest moeilijke. Vorig jaar ging ik dezelfde weg, maar toen om Sven te vertellen dat Claudia een paar uur eerder was overleden. Nu stond ik weer op diezelfde dag op diezelfde plek op die zelfde school, maar nu kwamen er gelukkig twee blije koppies naar buiten! Hoewel mijn koppie op dat moment toch even heel wat minder blij was.

Vanochtend zijn we met de naaste familie naar Claudia toegeweest, en hebben samen stilgestaan bij deze dag een jaar geleden. Nog steeds sta ik elke dag stil bij Claudia, elke dag hebben we het samen nog wel even over Claudia, soms twee woorden maar ook regelmatig hele gesprekken, wij zijn haar, nee zullen haar zeker NOOIT vergeten. Ze leeft elke dag voort in ons gezin.

Het is een cliche, maar ik heb dit laatste jaar wel gemerkt dat het leven ook gewoon door gaat ondanks een groot verlies. Samen met Sven en Maud, met echt geweldige steun van zowel mijn ouders als schoonouders, heb ik wel het leven weer opgepakt. En hoe raar het voor sommige ook mag klinken in ben best weer gelukkig. Misschien vinden sommige het raar, vroeg of not done, maar ik ken sinds enkele maanden weer een hele lieve vriendin. En zij heeft Claudia en ons verdriet volledig geaccepteerd. Daarnaast gaat het echt super goed tussen haar en de kindjes.

Dus zoals ik al zei het gaat eigenlijk heel goed met ons, en ik durf weer aan een toekomst te denken met zijn vieren, of beter gezegd een beetje met zijn vijven, want Claudia zal altijd een deel van ons leven uit blijven maken. Misschien is wel een beetje de boodschap die ik mee wil geven aan de meelezers die ook is een moeilijke "uitzichtloze" situatie zitten. Hoe inktzwart de situatie ook is waarin je zit, er bestaat altijd de mogelijkheid dat de zon weer gaat schijnen, of is het nu een ster die meehelpt te stralen? Zo is het voor mij/ons wel in ieder geval. Ondanks het verdriet om Claudia durf ik wel weer vooruit te kijken en met volle teugen te genieten van het leven. En Claudia, zij zal altijd een plek in mijn leven en hart houden.

Een week of drie geleden vertelde ik al, dat er wel eens een eind kon gaan komen aan de reguliere updates op dit log. Ik ben dit log gestart om op deze digitale, ik dacht toen wel wat onpersoonlijke manier, familie, vrienden en bekenden op de hoogte te houden van wat er allemaal afspeelde in ons leven. Ik zeg bewust dat ik toen dacht dat het misschien wel onpersoonlijk zou zijn, maar waarschijnlijk hebben jullie geen idee hoeveel steun wij aan dit log hebben gehad. De ontzettend vele, lieve, warme (en haal alle andere superlatieven maar uit de kast) reacties hebben ons wel zo ontzettend gesteund, en steunen mij eigenlijk nog steeds. Ik heb het waarschijnlijk al eens geschreven maar Claudia heeft tot 1 dag voordat zij overleed, dagelijks de stukjes en al jullie reacties gelezen. En het deed haar zo ontzettend goed om te merken, hoeveel mensen er oprecht meeleefden. In de meest drukke dagen werd dit log dagelijks bezocht door ruim 400 verschillende mensen, en ook nu nog zijn er dagelijks meer dan 100 mensen even op de site te vinden.

Vandaar ook dit bedankje aan jullie allemaal. Nu bereik ik nog een behoorlijk aantal mensen op deze manier, en natuurlijk heb ik het al een paar keer geschreven maar ik wil er toch deze log speciaal aan wijden.

Lieve lezers, ontzettend bedankt voor jullie steun, warmte, medeleven en al wat wij nog meer hebben mogen ontvangen via deze digitale snelweg !

Ik val in herhaling, ja ik weet het. Maar ik kan het niet vaak genoeg zeggen : BEDANKT !!!

ja hoe kan het leven lopen? Vandaag 8 jaar geleden spraken wij beiden deze woorden uit ten overstaan van pastoor van Zutphen. Of beter gezegd hadden we ook deze woorden uit kunnen spreken, vandaag 8 jaar geleden zijn wij namelijk getrouwd. Ook in de kerk deden wij de trouwbelofte en je hebt dan de keuze uit verschillende beloftes van heel erg plechtig tot wat minder principieel. Ik kan me echt nog heel erg goed herinneren dat we samen het trouwboekje moesten samenstellen en hebben gelachen om deze belofte. Wij wilden perse allebei niet dat de bovenstaande tekst gebruikt zou worden, want dat klonk zo definitief en we wilden er helemaal niet aan denken dat de dood ons zou scheiden op een dag als je trouwdag. Lachend zeiden we beiden wie weet wordt het wel een flitsscheiding, of is het gewoon een advocaat die ons zal scheiden. En niet de dood dat is nog zo’n ver van mijn bed show, wie weet wat er van te voren allemaal nog gebeurd. We hebben dus ook samen gekozen voor de woorden : "……in ziekte en gezondheid alle dagen van je leven."

Maar de laatste dagen en zeker ook vandaag is de titel van dit log toch wel heel erg vaak door mijn kop geschoten, want hoe waar zijn deze woorden gebleken: "….tot de dood u scheidt." Ik riep het al vaker dat ik niet zo van de data ben maar ook vandaag stond en staat in mijn geheugen gegrift, terwijl we vorig jaar op 12 februari er beide pas achter kwamen door een SMS, dat het onze trouwdag was. We waren toen lekker op vaklantie met de kinderen in Oostenrijk. We hadden al lekker ontbeten en zaten nog op ons gemak aan een kop koffie toen we dus aan onze trouwdag werden herinnerd. In wat voor schril contrast staat dat met vandaag, als je bij het graf van Claudia een kaars op steekt.

Tja een bijzondere dag, een rare dag, een beladen dag, een emotionele dag en ga zo maar door. Terwijl het eigenlijk niet slecht met ons gaat. Klinkt misschien raar en voor sommige misschien zelfs wel ongeloofelijk en ja we missen Claudia dagelijks nog steeds enorm. Laat me duidelijk zijn, gisteren waren we 18 jaar samen, vandaag 8 jaar getrouwd en we hebben 10,5 jaar samengewoond. En hoewel we er samen om gelachen hebben is die advocaat om ons te scheiden in al die tijd nog geen moment bij een van beiden opgekomen. Maar hoewel het een cliche is, het leven gaat door en het is echt zo, dus proberen we er maar het beste van te maken. Soms bekruipt me zelfs een licht schuldgevoel hoe "makkelijk" het ons afgaat maar ik word daarbij ook wel heel erg geholpen door onze kinderen. Als zij op een dag zoals afgelopen dinsdag, gemeend "lang zal ze leven" voor de foto van Claudia staan te zingen en eigenlijk willen dat er gewoon feest wordt gevierd, ik citeer Sven :" ja maar papa, mama is wel dood maar vandaag is ze wel gewoon jarig hoor." Dan word je ook wel mee getrokken in de carroussel van het leven. En wat hebben zij eraan als we samen bij de pakken neer gaan zitten, zij hebben al genoeg in moeten leveren door het gemis van Claudia. Zelfs durf ik soms weer gewoon te antwoorden op de vraag hoe gaat het ? Met het antwoord goed, natuurlijk met de nodige kanttekeningen, maar als ik als antwoord slecht zou geven is het gelogen. Ach hoewel we in een situatie zijn beland die ik echt niemand gun, proberen we er maar gewoon het beste van te maken, en ja op dagen als vandaag lukt dat soms wat minder makkelijk maar overall durf ik toch weer stiekum vooruit te kijken en zie soms toch ook weer de mooie dingen van het leven.

Rare titel om mee te openen toch? Maar zo had het verdomme wel gewoon moeten zijn. Zometeen had ik Claudia gewoon moeten "pesten" met het feit dat ze op weg was naar de 40. Dat ze op moest passen dat ze niet naar karton zou gaan ruiken, dat ze nu echt wel over de helft was, dat de opvliegers voor de deur zouden staan en andere flauwe grappen. Maar hoe anders is het ? Normaal zou ik vanmiddag nog snel een kadotje hebben moeten kopen, sorry ik ben niet zo van de datums, nog snel moeten regelen dat de kinderen morgen iets zouden hebben om te geven, niet voor 00.00 uur kunnen gaan slapen omdat je toch wel zeker haar moet feliciteren op het moment dat het 6 februari is. Maar deze keer is het zo anders, nu loop ik al dagen zo niet weken met deze datum in mijn kop. Nu is ze er niet meer om een kus, een kadotje aan te geven terwijl ik het juist dit jaar niet bijna vergeten ben. Hoeveel rare data staan er weer niet voor de deur. Vandaag 4 maanden geleden (alweer) morgen Claudia haar verjaardag, 11 februari 18 jaar geleden dat we elkaar ontmoette en 12 februari 8 jaar geleden dat we trouwden. Nooit zullen die dagen meer zo worden als ze waren. Morgen zal ook de eerste verjaardag worden na Claudia haar overlijden zonder de ochtend rituelen van feliciteren en kadotjes uitpakken in bed. Zowel de verjaardag van Sven als Maud zijn ondertussen voorbij gekomen, en natuurlijk was er een grote afwezige, maar het "ritueel" was er wel. Morgen zal het er niet zijn…….

Ja, ik ben even in mineur, mag ik ?? Ja dat mag ik, weet ik ook wel, is soms ook even best lekker om jezelf zielig te vinden. Heb er per slot van rekening alle reden toe toch? Maar schiet ik hier ook maar iets mee op? Nee, helemaal niets. Geen zak om het maar eens plat te zeggen. En als ik dan terug kijk op hoe Claudia de laatste maanden van haar leven heeft geleefd, dan krijg ik daar spontaan weer kracht en energie van, echt niet gespeeld of gemaakt, maar gewoon oprecht. Dan komt weer naar boven hoe ontzettend sterk, opgewekt en echt geweldig mijn vrouw was. En dat wil ik hier zo net voor haar verjaardag toch nog eens even uitdrukkelijk opschrijven en ik hoop oprecht dat ook anderen kracht putten uit de manier waarop Claudia omgegaan is met deze ongelooflijk klote ziekte. Al zijn er maar enkele lotgenoten, of enkele geliefden of familieleden van mensen die in deze situatie verkeren, die hierdoor ook maar iets positiever in het leven kunnen blijven staan ook al is de situatie nog zo uitzichtloos of ontzettend klote, dan heeft Claudia het niet voor niets gedaan. Trouwens ook al is dat niet zo, dan nog is haar instelling en positieve kijk niet voor niets geweest. Per slot van rekening hebben wij, tot op het laatst van haar mogen genieten, maar heeft zeker ook zij zelf gewoon genoten van alle kleine dingen die het leven biedt. Hieronder heb ik dan ook een paar fotos geplaatst waar duidelijk uit blijkt dat Claudia echt ook in die laatste periode van haar leven, van alles heeft ondernomen en heeft genoten van die kleine dingen waar we soms zo snel aan voorbij gaan. Dit zo opschrijvend en terugdenkend aan alles wat we hebben meegemaakt komt er maar 1 gedachte in mijn hoofd :

Claudia wat was, beter nog, wat ben je toch een ontzettend bijzonder, sterk en warm mens !! Wij houden ontzettend veel van je, dat zal altijd zo blijven.

Vanmiddag hebben we in besloten kring, samen met wederzijdse ouders, haar zus en zwager, de as van Claudia bijgezet. Gelukkig is het allemaal nog gelukt voor haar verjaardag aanstaande dinsdag.

Het lijkt erop dat er steeds minder noemenswaardige zaken gebeuren in het pittoreske SC. Natuurlijk kan ik dagelijks melden wat de kindjes op hun brood hebben gehad, dat ze weer een mooie tekening hebben gemaakt op school of dat ik weer een partij volleybal heb gespeeld. Maar ik vraag me oprecht af of jullie daar wel op zitten te wachten. Mijn gevoel zegt dan ook dat er langzaam maar wel zeker een einde gaat komen aan dit log. Er komen nog wel een paar nieuwe logs, maar het zullen er zeker geen tientallen meer worden. Waarom nu dan wel? Nou omdat er toch wel een paar zaken van het hart moeten. Of laat ik me anders uitdrukken, omdat ik het gewoon weer eens van me af wil schrijven.

Gisteren is bijvoorbeeld een dag geweest waar ik Claudia weer zo ontzettend gemist heb, dat was wel weer een paar weken geleden. Natuurlijk mis ik haar elke dag maar toch lijk je te gaan wennen aan het gevoel of je leert er langzaam maar zeker mee om te gaan, maar gisteren lukte dat dan toch weer even een stuk minder gemakkelijk. We zijn namelijk samen met alle collegae van de Cambreur een middag en avond weggeweest. De Cambreur is de zaak van mijn schoonouders, waar Claudia bijna 18 jaar gewerkt heeft. Natuurlijk heb ik daar ook menig keer een helpende hand toegestoken dus met een aantal van deze collegae heb ik ook wel eens gewerkt, maar ik was er toch altijd meer als de man van, dan als een echte collega. Toch was ik er gisteren ook bij. En het eerste actieve gedeelte was gewoon leuk, lekker met iedereen een partijtje gebowld. Hierna samen heerlijk gegeten en ook dat was nog lekker, ontspannen en leuk. Maar daarna werd er nageborreld en informeel teruggekeken op het afgelopen anderhalf jaar, want natuurlijk treft zo’n gebeurtenis als de ziekte en het overlijden van Claudia echt iedereen in zo’n klein team hechte collegae. En juist op die momenten is er iemand toch wel heel erg prominent NIET aanwezig. En vriend schreef het al eens in een reactie, de Dijk maakte ooit een nummer met daarin de songtekst “niets is zo eenzaam als een stampvol café”. Ik kan me nu heel erg goed voorstellen hoe dat voelt. De sfeer was gewoon goed, ontspannen soms uitgelaten zelfs, er werden collegae bedankt en in het zonnetje gezet echt gewoon een super leuke afsluiting van die middag. Maar helaas knapte er bij mij iets, voelde me tussen al die mensen behoorlijk alleen en miste Claudia weer zo ontzettend dat ik het behoorlijk moeilijk had. Want was ik niet juist altijd daar omdat Claudia mijn vrouw was? Nu was ik er wel maar Claudia juist niet……… Ik heb overigens zeker geen spijt dat ik er wel bij was, maar zeker het einde was met hele gemengde gevoelens.

Maar zoals zo vaak is het hollen of stil staan, want ook nu staan er weer een paar dagen voor de deur die zeker niet binnen de noemer alledaags vallen. Woensdag aanstaande namelijk zullen we de as van Claudia bij gaan zetten, we doen dit in besloten kring. En na woensdag heeft Claudia dus eindelijk haar plekje op de begraafplaats Bloemendaal in Waalwijk. Het geeft mij toch ook een goed gevoel dat we dan een stukje af kunnen sluiten. Dat wat ze zelf graag wilde, zal dan gerealiseerd zijn, een mooi plekje voor mij, de kinderen, ouders, zus, familie of ieder ander die er behoefte aan heeft om daar naar toe te gaan.

En dan krap een week later, dinsdag 6 februari, staat de eerste verjaardag van Claudia, zonder Claudia voor de deur. Natuurlijk was die van vorig jaar al geen gewone verjaardag maar toen was ze er nog wel, maar aanstaande dinsdag zal het de eerste keer zijn dat we alleen aan haar kunnen denken, zonder haar vast te kunnen pakken of te kunnen kussen. Het zal een rare dag zijn….. Of misschien wel niet want ik ben de laatste maanden al zo vaak door mijn emoties verrast dat ik eigenlijk ook niet weet hoe deze dag zal zijn, zal voelen. Ach we laten het maar op ons afkomen, en zoals Claudia regelmatig tijdens haar ziekte zei : “we kijken woensdag wel wat dinsdag gebracht heeft, waarom mezelf druk maken over de dag van morgen als ik beter mijn energie kan gebruiken om van vandaag te genieten.”

Ja, al weer 9 dagen geen verse update vooral omdat het druk is geweest en het er gewoon niet van kwam om even bij te loggen. Niet omdat er niets gebeurd is vorige week.

Het was de eerste week dat ik weer volledig zou gaan werken en de eerste echte schooldag van Maud stond voor de deur, ook de eerste dag van Sven na twee weken vakantie maar die is al wel gewend aan school natuurlijk. Zondag de vakantie periode nog afsluiten door samen naar het zwembad te gaan. Hier in Dongen ligt een heerlijk leuk zwembad wat op zondag ochtend behoorlijk gevuld is met jonge kinderen dus leuke plek om een paar uur te vertoeven. Na een uur of anderhalf spelen, poedelen cq zwemmen zijn we maar even gaan zitten en toen leek Maud wel erg moe te zijn, zat heel erg stil en er kwam plotseling niet veel geluid meer uit. Maar enige ogenblikken later kwam er veel meer dan geluid uit ons kleine meisje, ze spuugde alles uit haar kleine lijfje. Dus snel aangekleed naar huis en op de bank met een emmertje voor haar op de grond. Ook Sven wilde natuurlijk op de bank onder een dekentje, ik dacht om ook een beetje aandacht te trekken maar enkele ogenblikken later snelde hij naar het toilet en verween zijn kleine koppie in de toiletpot. Kortom twee spugende kindjes die direct de eerste twee dagen van het nieuwe jaar op school moesten skippen. Dus weer wat regelen met oppas, en zo kon ik toch ook beginnen aan de eerste volle werkweek van het jaar. Woensdag thuis gewerkt, donderdag allebei toch weer naar school dus leek het weer gewoon te gaan lopen, tot vrijdag.

Vrijdag zouden mijn ouders oppassen, en netjes om 07.45 uur ging de bel maar in plaats van een opgewekt goede morgen, ging er een gezicht schuil achter een stapel zakdoekjes. Mijn moeder had namelijk onze oprit van iets te dichtbij geinspecteerd… Na het uitstappen was ze gestruikeld en vol met haar gezicht op de stoep beland. Hevig bloedend zei ze, dat ze nadat de kindjes op school af waren gezet wel even langs de EHBO zou gaan. Ik heb ze toen maar "gevraagd" om direct even naar het ziekenhuis te gaan, en heb de kindjes zelf maar op school afgezet. Maar om een uur of tien werd ik al gebeld dat ze weer onderweg waren naar mijn huis wel een hechting of zes rijker, maar een bloedende wond lichter, tja mijn moeder is een beetje uit hetzelfde hout gesneden als Claudia, en dat ze de kindjes wel weer gewoon uit school zouden halen tussen de middag. Mama ook jij bent een bikkel, misschien moet je soms wel eens wat meer aan jezelf denken, maar dat zit nu eenmaal niet in de aard van het beestje…

Hierna ook nog een super druk weekend, Sven en Maud op zaterdag samen met opa Pierre en oma Annie naar het circus in Tilburg, op zondag naar theater de Leest in Waalwijk met oma Jeanny en tante Saskia. Ik zelf zaterdag competitie volleybal, s-avonds toch nog maar even naar de nieuwsjaarsreceptie van Triade-VCT en op zondag voor het eerst sind maanden weer een wedstrijd gejureerd en wel bij Indoor Wagenberg. Kortom een drukke en hectische week welke ook nog even werd afgesloten met een razend spannende finale van de Lakeside. Hierna ging bij mij het licht uit en ben ik maar op tijd naar mijn bed gegaan, want vandaag stond er weer een normale school- en werkdag voor de deur.

Nou nog 1 dag en dan zijn de afgelopen rare dagen voorbij. De feestdagen, nou je zult begrijpen dat het geen feest is geweest. Ik lijk wel in herhaling te vallen, maar het is ook geen doffe ellende geweest hoor, maar het is allemaal zo anders, nog steeds zo onweselijk en soms heb ik nog steeds het gevoel geleefd te worden. Niet specifiek door anderen hoor, maar gewoon meer door alles rondom mij en de kinderen heen. Ondertussen is het 3 maanden geleden dat Claudia overleden is, en drie maanden die eigenlijk voorbij gevlogen zijn. En waar natuurlijk ook heel wat zaken de revue hebben gepasseerd welke zo anders waren dan anders. Ik denk dan bijvoorbeeld aan, de verjaardag van Sven, de verjaardag van Maud, de verjaardag van Fleur (Claudia’s petekindje), de verjaardag van de vader van Claudia. Ophalen van de as-bus, uitzoeken van een begraafplaats, een gedenktsteen. Sinterklaas, kerst en oud en nieuw. Tussendoor nog een paar dagen wintersport boordevol herinneringen. Weer starten met werken, toch weer begonnen in de volleybal competitie, proberen toch je sociaal leven weer een beetje op te pakken en ongetwijfeld vergeet ik nog zaken welke de laatste maanden allemaal gebeurd zijn. Soms verlang ik wel zo ontzettend naar die "oersaaie" bekende en vertrouwde dagen waar eigenlijk niets gebeurde, gewoon opstaan, werken, eten, TV kijken en weer slapen. Natuurlijk schets ik het wat zwart-wit maar iedereen herkent zulke dagen wel, en het zou toch wel heel erg fijn zijn om er zo weer een paar te beleven. Maar ja, ik zeg tegen de kindjes altijd dat "lieverekoekjes" niet gebakken worden, maar verlangen mag altijd, toch ?

Ik hoop dus ook dat er vanaf volgende week toch weer een beetje regelmaat gaat komen, Maud gaat vanaf maandag full time naar school, ik ga weer volop aan het werk  en dan moet er toch weer enig ritme komen. Althans daar hoop en reken ik wel een beetje op. Maar aan de andere kant staan er ook wel weer een paar zware gebeurtenissen voor de deur. Vandaag over exact 1 maand is Claudia jarig en het streven is nog steeds dat dan haar "plekje" op de begraafplaats ook echt gerealiseerd is, dus tussen nu en volgende maand moet ook de as nog begraven worden wat toch ook weer behoorlijk pittig zal zijn. Misschien moet ik maar niet te hard rekenen op dat stukje regelmaat en met open vizier ten strijden trekken tegen alles wat er op mijn pad komt de komende maanden en er maar weer gewoon proberen het beste van te maken….

Daar zijn we weer, na een heerlijk weekje Oostenrijk. Natuurlijk een week met heel erg veel gemengde gevoelens, maar dat kon ook niet anders. Het zou wel heel erg raar zijn als je gedachten niet bijna elk moment afdwalen. Samen zijn we minimaal 20 keer naar dit dorpje geweest zowel in de zomer als in de winter. Terwijl er eigenlijk geen donder te doen is trok het ons toch steeds weer. Zelfs afgelopen februari (2006) zijn we hier, tussen de chemokuren en de bestralingen door nog een weekje naar toe"gevlucht" om bij te tanken. En ja dan ligt er natuurlijk op elke hoek, elke berg of in elke restaurant wel een herinnering en die waren dan wel vaak wat uitbundiger dan deze week is geweest. Maar aan de andere kant zijn de kerstdagen wel weer bijna onopgemerkt voorbij gevlogen. En dat was misschien nog wel de belangrijkste reden om toch te gaan, niet braaf op de verschillende plaatsen op te moeten draven, samen met de kinderen in het nieuw om dan te proberen ze een uur stil te houden aan tafel. Nee, gewoon weer heerlijk er eigenlijk pas ‘s avonds achter te komen dat de eerste kerstdag alweer bijna voorbij is terwijl de kinderen gewoon lekker door de sneeuw aan het bolderen zijn geweest.  En ik zei het al vaker, zij kunnen gewoon genieten van het moment, terwijl je dan zelf wel steeds voelt dat er iemand ontbreekt er moet dan eigenlijk gewoon iemand naast je staan en zelfs op een bomvolle piste voel je jezelf dan op sommige ogenblikken toch heel erg alleen. Maar gelukkig rennen er dan twee heerlijke kinderen rond die zich geweldig vermaken en oprecht genietenen dan wordt je (gelukkig) toch weer mee getrokken in hun enthousiasme en plezier. Laten we nu eerlijk zijn als je die koppies hieronder ziet wie wordt er dan niet meegenomen door hun onbevangenheid. Lekker elke dag in de sneeuw aan het spelen geweest op verschillende plekken, kortom de kinderen hebben een heerlijk weekje gehad. En zelf heb ik ook best genoten hoor, zelfs heb ik ook nog een dag heerlijk geskied samen met Oostenrijkse vrienden van ons in het gebied Hochfugen weliswaar was de sneeuw conditie niet echt optimaal, maar 3 weken terug lag er nog helemaal niets dus eigenlijk moet ik niet klagen. Samengevat dus toch een lekkere week geweest en ik ben blij dat ik ben gegaan.

En nu maar weer op naar de volgende mijlpaal zonder Claudia, oud en nieuw, het staat nog als de dag van gisteren in mijn geheugen gegrift dat we elkaar vorig jaar een goed 2006 wensten, maar er allebei in het achterhoofd heel erg rekening mee hielden dat het ook wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat we elkaar een gelukkig nieuwjaar toewenste. Ik denk dat elke eerste speciale dag zonder je geliefde pijn doet, hoelang er ook overheen gaat na het overlijden, dan kun je ze maar beter allemaal binnen drie maanden gehad hebben.

Zoals jullie kunnen zien is het mij gelukt om Maud ervan te overtuigen om niet voor een bruidstaart te kiezen, nou is dat natuurlijk niet zo heel moeilijk als er ook nog een hele mooie echte prinsessentaart voor handen is.

Natuurlijk was ook vandaag weer zo’n beladen dag, maar Sven en Maud hebben gewoon genoten, heerlijk met alle andere kinderen gespeeld terwijl de papas, mamas, ooms, tantes, opas en omas lekker aan de koffie zaten en dat maakt het dan ook een stuk makkelijker om ook gewoon zelf te kunne genieten van de lol die de kinderen hebben.

Natuurlijk wil ik, of beter gezegd willen wij jullie allemaal hele fijne feestdagen wensen en een heel gelukkig, maar bovenal gezond 2007. En het klinkt heel belerend en misschien wel oudbollig maar probeer gewoon van de kleine dingen in het leven te genieten !! Het leven is veel te kort om die kleine mooie momenten onopgemerkt voorbij te laten gaan. Geniet van de aanstaande feestdagen en het allerbeste voor 2007.

Marc, Sven en Maud. En ze kan het helaas niet meer zelf uitspreken maar ik weet zeker dat ook Claudia zich hierbij aansluit.